Rycerze i zamki
W średniowieczu w Polsce ważną rolę odgrywali rycerze i zamki. Rycerze byli wojownikami, którzy służyli władcy i bronili kraju.
Rycerzem mógł zostać tylko chłopiec z rycerskiej rodziny. Najpierw był paziem (7 lat), potem giermkiem (14 lat). Uczył się jazdy konnej i walki. Około 18–20 roku życia podczas pasowania zostawał rycerzem.
Rycerze nosili zbroję, hełm, tarczę z herbem, miecz i kopię. Brali udział w turniejach rycerskich, gdzie ćwiczyli walkę i zdobywali sławę.
Rycerze przestrzegali kodeksu rycerskiego. Idealny rycerz był odważny, uczciwy, wierny i bronił słabszych.
Zamki były siedzibami rycerzy i władców. Chroniły ludzi podczas wojen. Zamek miał mury, fosę, baszty, dziedziniec i zbrojownię.
W Polsce zachowały się średniowieczne zamki, na przykład w Malborku, na Wawelu i w Gniewie. Dziś zamki są muzeami i miejscami pokazów historycznych.
Postacie rycerzy znamy też z legend, na przykład króla Artura oraz Tristana i Izoldy.