×

SŁOWNICZEK

×

Bursztynowa korona

Hanna Zdzitowska

str 285

Na całym kaszubskim wybrzeżu nie było większego psotnika i urwisa od Mikolajka.

Ludzie prosili, tłumaczyli, grozili... na próżno. Nie było żadnej rady na chłopaka. Do roboty - ostatni, do psoty, do szkody - pierwszy.

Raz, kiedy po udanym połowie cała osada się zbiegła, by pomóc przy wybieraniu ryb z sieci, Mikołajek - jak zwykle - smyrgnął w las rosnący na wydmie. Zachciało mu się szukać bursztynów w jemu tylko znanym, odległym miejscu, gdzie morze wyżłobiło małą zatoczkę w piaszczystym brzegu.

Biegł między sosnami przez piasek, w którym nogi grzęzły mu po kostki. Biegł ku sypkim pagórkom, porośniętym twardą, wysoką trawą. A potem zmę czony rzucił się na ziemię, twarz wystawił do słońca i... zasnął.

Zbudził go śpiew dolatujący od morza.

Głosy były piękne, ale nieznane. Zaciekawiony chłopiec wysunął głowę spomiędzy kęp trawy.

Nad wodą, na czysto umiecionym piasku siedziała piękna dziewczyna w sukni koloru morza, przepasanej wstęgami morszczynu i przybranej ciemnymi muszlami omułków. Na długich, zielonych włosach miała koronę z bursztynów

str 286

wszystkich odcieni, od jasnego jak śmietana na mleku, do ciemnego jak świeża żywica spływająca ze zranionego drzewa. Południowe słońce przenikało je, zapalając we wnętrzu złote iskierki.

Mikołajowi oczy się zaświeciły na ten widok.

Bursztynowa korona! Panna Wodna, córka króla Bałtyku, w bursztynowej koronie - powtarzał szeptem... - Ileż to razy babka opowiadała o niej wieczorami... A ja myślałem, że to takie sobie bajanie, nieprawda! Zeby tak zdobyć tę koronę... ten skarb... wszystkich bym zadziwił...

Pannę Wodną otaczały fale z białymi grzywami, gotowe na każde skinienie.

- Uczeszcie mnie - rozkazała.

Jedna z fal zdjęła jej z głowy koronę i ostrożnie złożyła na wydmie, nieopodal miejsca, gdzie przyczaił się Mikołajek. Inne rozplatały jej włosy szmaragdowe. Czesząc, śpiewały o ukrytym w głębinie bursztynowym pałacu władcy Baltyku.

Ale Mikołajek nic już nie słyszał i nie widział, prócz leżącej przed nim korony. Czołgał się ku niej powoli, uważając, by nie zaszeleściła trawa.

- Będzie moja... musi być moja...

Jeszcze jeden ruch i bursztyny zniknęły pod błękitną, wypłowiałą koszulą. Nie bacząc już na nic, chłopiec zerwał się i popędził wzdłuż wydmy ku domowi.

Tupot jego nóg zwrócił uwagę Panny Wodnej.

- Gazie moja korona? - krzyknęła, a widząc uciekającego chłopca, rozkazała:

Gońcie go! Prędzej! Musicie go schwytać!

Z pluskiem i szumem pędziły wzburzone fale po brzegu.

- Morski wietrze, na pomoc! - wołała Panna Wodna.

str 287

Zerwała się wichura jak przy największym sztormie. Uderzyła Mikołajka od przodu, aż mu dech zaparło i musiał przystanąć. Przechylił się, przygiął, by łatwiej się przebić pod wiatr, ale szarpnięty nowym podmuchem stąpnął nieostrożnie na skraj podmytej wydmy i stoczył się na dół. Korona wysunęła mu się zza pazuchy i wpadła między rozgniewane fale, które, trzęsąc białymi grzywami, otoczyły rabusia.

- Puśćcie mnie! Puśćcie mnie!

Lecz one dalej zastępowały mu drogę, sięgając do ramion i chlustając słoną wodą w oczy. Na rozkołysane wichurą morze wypłynął teraz sam władca Bałtyku, z bursztynowym berłem w dłoni i w jeszcze piękniejszej koronie na głowie.

- Litości! Nie zabijajcie mnie! Litości! - błagał Mikołajek.

- A ty, czy miałeś litość nad różowymi chełbiami, któreś łowił dla zabawy i porzucał na piasku, gdzie ginęły bez wody? - zaszumiały groźnie fale. - lle zmartwienia i trudu przysporzyły twoje psoty rybakom, gdyś plątał im sieci... Albo poławiaczom bursztynów, gdy podkradałeś się do komory?

- Spojrzyj na nasze obnażone korzenie - zaszumiały sosny z osypującej się wydmy. - Spójrz na trawy i zioła, które z takim trudem czepiają się piasku, a ty je niszczyłeś bez litości...

- Dosyć - król skinął berłem, patrząc na chłopca surowo. - Zawiniłeś zbyt wiele, kara być musi najsroższa...

- Zlituj się! Ja już nigdy...

- Za późno. Nikt nie stanął w twojej obronie.

Mała, płaska stornia podpłynęła bokiem i musnęła stopy władcy.

Przed kilku dniami burza wyrzuciła mnie na brzeg i byłabym zginęła, gdyby on mnie nie podniósł i nie wrzucił do wody.

- Czy kto jeszcze chce świadczyć za chłopcem?

Goniąca muchy jaskółka przysiadła Mikołajowi na ręce.

- Miałam skrzydło złamane... Złożył mi je, opatrzył i karmił mnie, póki znowu nie mogłam pofrunąć.

Król Bałtyku rozjaśnił się trochę.

- Więc jednak ktoś się ujął za tobą i ocalił ci życie. Nie umrzesz, lecz przemienię cię w ziele o liściach i kwiatach błękitnych jak twoja koszula, tak pięknych, że będą wabiły oko każdego przechodnia. Rozrośniesz się szeroko po całym moim wybrzeżu i miast niszczyć wydmy piaszczyste, będziesz je umacniał swymi korzeniami zapuszczonymi głęboko. Ludzie nie zapomną twojego imienia i zwać cię będą mikołajkiem nadmorskim.

I Mikołajek został sam na pustym wybrzeżu.