Stworzyć zgrany zespół

×

Как Кот в сапогах помог Яну стать князем?

🎯 Цель занятия:

Помочь ребёнку понять:

• понять, что происходит в сказке и в какой последовательности
• пересказывать историю своими словами
• выделять главное (что важно, а что нет)
• понимать, чему учит сказка
• уметь коротко и понятно высказываться

📖 Основа:

Работаем со сказкой «Кот в сапогах».

📝 План работы на уроке:

1. Прочитайте (или послушайте) сказку «Кот в сапогах».
2. Попроси ребёнка пересказать, что произошло.
3. Обсудите, чему учит эта история.
4. Попроси ребёнка написать или сказать несколько предложений по содержанию сказки.

×

×

Ewa Szelburg-Zarembina

Baśń o kocie w butach

str 52

Jadą wozy przez groblę, przez łąkę:
wiozą żyto, pszenicę na mąkę,
wiozą jęczmień i proso na kaszę.
- Miel, młynarzu, a prędko miel, wasze!
Całe dzionki i noce
młyn nad rzeką turkoce.
Woda koło obraca,
bez przestanku wre praca.
Młynarzowi w jego pracy pomagają dzieci:
syn najstarszy, ten syn średni i najmłodszy, trzeci.
Dobrze było żyć we młynie z turkoczącym kołem.
Dobrze było w e dnie, w nocy tak pracować społem.
Ale oto się zdarzyło, co się nieraz zdarza:
przyszła śmierć, b y zabrać z sobą starego młynarza.
A gdy ojca już nie stało, dzielili się społem
trzej synowie. Dwaj usiedli za dębowym stołem,

str 53

a ten trzeci stał u okna, cały zapatrzony
na daleki, cichy cmentarz od brzózek zielony.
Rzecze starszy: - Ja zabiorę młyn, łąkę i pole.
Rzecze średni: - Wezmę złoto i futra sobole.
A potem do najmłodszego rzekli: - Drogi bracie,
toć sam widzisz, że nie stało już majątku dla cię.
Ot, jest stary kot ojcowy, który już nie może
łowić myszy ani szczurów w młynie i w komorze.
Nic nam po nim. Ty weź, Jaśku, tego darmozjada. -
I zaśmieli się źli bracia. A Jaś tak powiada:
- Niźli ziemię, niźli stroje, niżeli wór złota
lepiej dostać przyjaciela, choćby tylko... kota.
Więc go wezmę.

Lecz kot bury (posłuchajcie!) nie był zwykłym kotem.
Dziesięć lat go znali we wsi - nikt nie wiedział o tym,
że ten kot był kotem z bajki, mówił ludzką mową.
Więc do Jaśka kot bajkowy szepnął słowo w słowo:
- Nie zazdrościsz swoim braciom ojcowych dostatków,
jeno mnie, starego kota, wziąłeś na ostatku.
Chcę się tobą opiekować, boś jest chłopiec dobry.
I ja od dziś dnia dla ciebie będę także szczodry.
Od dziś słuchaj mnie we wszystkim,
niech cię nic nie dziwi,
a będziemy obaj, chłopcze,
zobaczysz, szczęśliwi.
Idź na jarmark, kup mi torbę
myśliwską i buty.
A but każdy niechaj będzie
podkówką podkuty. -
Tak jak kot chciał, Jasiek zrobił.
Wziął się kot pod boki,
ruszył wąsem i powiada:
- Chodźmy w świat szeroki. -
Poszli. A kot w butach stawiał
wielgolaśne kroki.

A gdy przyszli na rozstaje, rzecze kot do chłopca:
- Zapoluję na przepiórki, sztuka ta ci obca,

str

więc idź, wykąp się w jeziorze, co błyszczy pod lasem. - Jaś się kapie. Kot poluje. A drogą tymczasem jedzie król w złotej karecie z królewną u boku.

Kot z przepiórek pełną torbą wnet przyśpieszył kroku.
Na sam srodek drogi skoczył, stuknął obcasami:
- Panie królu, stój, stój, proszę! Zlituj się nad nami! -
Król wychylił się z karety. - Prr! - woźnica woła.
I stanęły cztery konie, w piach wryły się koła.
- Oto niosłem c i przepiórki od mojego pana,
każda tłusta, sama w usta wejdzie bez podlania.
Ale biada! Mości królu, pan mój jest w obierzy.
Zbóje w wodę go wrzucili, odarłszy z odzieży! -
(A kot chytry, p o kryjomu, wcześniej, na czworakach,
złapał szarą świtkę Jaśka i ukrył ją w krzakach).
Król, ż e serce miał gołębie: - Masz tu szaty - rzecze.
- I siadajcie do karety, kocie i człowiecze.
Gdzie cię podwieźć mam, młodzieńcze? Gdzie twój dom rodzinny? -
Lecz nim Jasiek otwarł usta, kot go ubiegł zwinny:
- Pan mój mieszka w tym zamczysku, co na górze stoi.
Stąd, o , widać złote wieże. -
„W głowie m i się troi" -
myśli Jasiek, ale wsiada, bo król grzecznie prosi:
- Siądź, młodzieńcze, przy mej córce, przy królewnie Zosi.

Kot biegł pieszo i karetę wyprzedził o milę,
a ż napotkał tłum żniwiarzy w złotym zboża pyle.
Tym żniwiarzom ze zdziwienia aż się włosy jeżą:
- Kot, kot w butach! Co za dziwo! - ledwie oczom wierzą.
- Będzie jechał król - zakrzyknie kot - w złotej karecie!
Gdy zapyta: „Czyje łany?" , to wy odpowiecie,
że to łany księcia Jana. - I kot, nie czekając,
skacze miedzą, a tak szybko, jakby skakał zając.
I kot w butach biegnie dalej, biegnie prostą drogą,
a te buty z podkówkami niosą go, jak mogą!

Przybiegł wreszcie do wrót zamku.
Lapką - stuk! we wrota.
A mieszkał tam czarnoksiężnik.
Wyszedł. Ujrzał kota.

str 55

Kot podkręcił wąs do góry,
stuknął obcasami:
- Rzecz ci powiem niezbyt miłą:
żle z czarownikami.
Pono, mości czarowniku
- tak mówią we świecie -
już nie umiesz robić czarów.
Lada małe dziecię
kpi se z ciebie. I mnie także
smieszne się wydaje,
że ty jeszcze mieszkasz w zamku
i rządzisz tu krajem.
- Co?! - czarownik z gniewem wrzasnął. -
Roznosić potwarze
to jest, kocie, niebezpieczna gra!
Ja ci pokażę! -
Szast! i w lwa
zmienił się zaraz.
Widok był tak srogi,
że kot skoczyl, hyc! na drzewo,
choć miał w butach nogi.

Z czubka drzewa rzecze raźnie:
- Lwem nie sztuka zostać!
Lew jest duży. Małej myszki
spróbuj przybrać postać!
Ale tego nie potrafisz, proszę jegomości!

Lew-czarownik ryknął głośno,
pełen strasznej złości:
- Wszystko umiem! Mogę wszystko! -
i... z lwa stał się myszką.

Na to tylko i czekało przechytre kocisko.
Chrup! i znikła mysz bez śladu
w burym pyszczku kota.

- To rozumiem!
To nazywa się: dobra robota -
mruczy kot, sam z siebie rady.
A już w zamku wrota

str 56

wtacza się kareta z królem,
z Jaśkiem i z królewną.
- No, ucieszę ja ich wszystkich.
Ucieszę na pewno!

Stanął w progu nasz kot w butach,
a król go zapytał:
- Czyj ten zamek, kocie w butach?

- Nasz on jest, i kwita!
Książę Janie, ugość króla,
królewnę i lud.
Masz napitków i jedzenia
tutaj w zamku w bród.

Ale Jasiek rzecze: - Hola, hola, bury kocie.
Ja nie jestem księciem, który chadza w srebrze, w złocie.
Zbójcy mnie nie napadali, nie moje to łany,
a i nie mój także zamek tutaj zbudowany.

- Ja daruję ci go chętnie -
mruczy kot stropiony. -
Już schrupalem czarownika:
nie wróci w te strony.
Teraz możesz ty, Jasieńku,
wziąć sobie te włości.

Na to Jasiek rzekł gwałtownie, bo się już rozzłościł:
- Złą przysługę chcesz mi oddać, przyjacielu kocie!
Są t u ludzie, co stracili siły na robocie
w służbie tego czarownika, który żył z ich pracy.
Oni wezmą sobie wszystko.
- A co my, biedacy? -
kot miauknął i zjeżył się,
lecz Jaś go pogladził:
- Jestem zwykłym młynarczykiem i biednym sierotą,
nie chcę w błąd wprowadzać ludzi, choćby i za złoto.
Dosyć ciebie już słuchałem, oszustw nie chcę więcej.
Zapracuję na nas obu. Patrz, mam silne ręce.
Czyś zrozumiał, kocie w butach? -
A kot kiwnął głową: - Dobrze, Jaśku, zrobię, jak chcesz.
Daję kocie słowo!

str 57

Wtedy pierwszy raz się ozwał
głos królewny Zosi:
- Miły Jaśku, chodz na chwilę,
mam ja ci rzec cosik!

Był domyślny ten kot w butach,
rzekł: - Królu i panie,
gdzie jest dwoje młodych, ładnych,
tam bywa kochanie.

Uśmiechnęło się wesoło
poczciwe królisko:
- Widzi mi się, kocie w butach,
będzie weselisko!

Na dworze u dziadka-króla
kot w butach wnuczęta lula.
A że lubi zmyślać, gadać,
musi.. bajki opowiadać!

W bajkach zmyślać to nie grzech,
a dzieciakom z tego smiech.