Lekcja00

Alicja w Krainie Czarów

Lewis Carroll

Alicja w Krainie Czarów

Rozdział I: Przez króliczą norę

W upalny, letni dzień Alicja wraz z siostrą siedzą na ławce. Alicja spogląda na książkę, którą czyta siostra, ale zniechęca ją brak obrazków i rozmów (dialogów). Jest senna i znudzona. Zauważa, że obok niej przebiegł Biały Królik. Królik wyciąga zegarek i stwierdza, że jest spóźniony. Zwierzę wskakuje pospiesznie do nory, która przypomina studnie. Alicja robi to samo.

Dziewczynka spada przez dłuższy czas, otoczona przez półki z książkami. W ręce Alicji wpada pusty słoik po pomarańczowej marmoladzie. Dziewczynka zastanawia się, ile mil tak leci i że jej kot Jacek będzie za nią tęsknił. Zasypia, a gdy się budzi, okazuje się, że wylądowała bezpiecznie na stosie zaschniętych liści. Przed nią rozciąga się długi korytarz, którym biegnie Biały Królik. Alicja puszcza się za nim w pogoń. Biały Królik znika, a dziecko trafia do pomieszczenia z mnóstwem lamp i drzwi.

Na stoliku odnajduje kluczyk, który nie pasuje do żadnych z nich. To klucz do niewielkiego wejścia, które prowadził do pięknego ogrodu. Wejście jest jednak zbyt ciasne, żeby Alicja mogła przez nie przejść. Dziewczynka wraca do stolika i odnajduje na nim buteleczkę z napisem: „Wypij mnie”. Bohaterka sprawdza, czy napój nie jest trucizną i wypija zawartość buteleczki. Dziewczynka staje się mała. Mierzy tylko ćwierć metra i stwierdza, że składa się jak teleskop. Przez to nie dosięga już do klucza. Zauważa jednak ciastko z podobnym napisem jak poprzednio, ułożonym z rodzynków. Zjada je z nadzieją, że urośnie, ale nie zauważa różnicy.

Глава I: Вниз по кроличьей норе

В жаркий летний день Алиса вместе со своей сестрой сидела на скамейке. Алиса посмотрела на книгу, которую читала сестра, но её расстроило то, что в книге не было ни картинок, ни разговоров. Девочке было скучно и хотелось спать. Вдруг она заметила Белого Кролика, пробежавшего рядом с ней. Кролик достал часы и сказал, что опаздывает. Затем зверёк поспешно прыгнул в нору, похожую на колодец. Алиса сделала то же самое.

Девочка долго падала вниз, окружённая полками с книгами. В руки Алисе попалась пустая банка из-под апельсинового варенья. Она задумалась, сколько миль уже пролетела, и о том, что её кот Яцек будет по ней скучать. Алиса заснула, а когда проснулась, оказалось, что она благополучно приземлилась на кучу сухих листьев. Перед ней тянулся длинный коридор, по которому бежал Белый Кролик. Алиса бросилась за ним в погоню. Белый Кролик исчез, а девочка попала в комнату с множеством ламп и дверей.

На столике она нашла ключик, который не подходил ни к одной из дверей. Оказалось, что это ключ от маленького прохода, ведущего в прекрасный сад. Но проход был слишком узким, чтобы Алиса могла через него пройти. Девочка вернулась к столику и увидела на нём бутылочку с надписью: «Выпей меня». Алиса проверила, не является ли напиток ядом, и выпила содержимое бутылочки. Девочка стала маленькой. Теперь её рост был всего четверть метра, и ей показалось, будто она складывается, как подзорная труба. Из-за этого она уже не могла дотянуться до ключа. Однако вскоре Алиса заметила пирожное с такой же надписью, как и раньше, выложенной из изюма. Она съела его в надежде вырасти, но никакой разницы не заметила.

Rozdział II: Sadzawka z łez

Ciastko jednak zaczyna działać. Alicja mierzy teraz prawie trzy metry. Jej nogi wydłużają się, a głową uderza o sufit. Dziewczynka wraca po kluczyk, ale jest zbyt duża, żeby przedostać się do ogrodu. Zrozpaczona zaczyna płakać, jej łez powstaje kałuża, która zajmuje pół pokoju. Nagle słyszy głos Białego Królika i prosi go o pomoc. Przestraszony Królik upuszcza skórzane białe rękawice oraz wachlarz i ucieka. Alicja podnosi zgubę.

Zastanawia się, kim jest i czy nie zamieniono ją w którąś ze znanych jej dziewczynek. Okazuje się, że mierzy teraz zaledwie pół metra i staje się coraz mniejsza. Rzuca wachlarz, należący do Królika. Sądzi, że to przez niego staje się tak mała, że chwile zniknie. Dziewczynka ponownie biegnie w stronę drzwiczek do ogrodu, ale znów są zamknięte, a złoty kluczyk leży na szklanym stoliku. Zrozpaczona Alicja traci równowagę i ląduje w słonej wodzie. Myśli, że to morze, ale okazuje się, że to sadzawka, która powstała z jej łez, kiedy jeszcze była olbrzymką. Alicja upomina się, żeby tyle nie płakać, bo utopi się we własnych łzach.

Spostrzega Mysz, zwraca się do niej uprzejmie po angielsku, ale gdy zwierzątko nie odpowiada, Alicja próbuje zadać jej pytanie po francusku: „Gdzie jest moja kotka”? Mysz jest wściekła. Alicja chce załagodzić sytuację i najpierw opowiada o swoim przemiłym kocie, Jacku, a następnie o pewnym piesku. Okazuje się jednak, że Mysz nienawidzi kotów i psów. Chce wyjaśnić Alicji, dlaczego tak jest. Dziewczynka płynie do brzegu w towarzystwie Myszy oraz innych zwierząt, które utknęły w sadzawce: Kaczką, Papużką, Gołębiem i Orłem.

Глава II: Озеро слёз

Однако пирожное всё-таки начало действовать. Теперь Алиса была почти трёхметрового роста. Её ноги вытянулись, а головой она ударилась о потолок. Девочка вернулась за ключиком, но оказалась слишком большой, чтобы пройти в сад. В отчаянии она заплакала, и из её слёз образовалась лужа, занявшая половину комнаты. Вдруг Алиса услышала голос Белого Кролика и попросила его о помощи. Испуганный Кролик уронил белые кожаные перчатки и веер, а затем убежал. Алиса подняла потерянные вещи.

Она задумалась, кто она такая и не превратили ли её в одну из знакомых ей девочек. Вскоре оказалось, что теперь её рост всего лишь полметра, и она становится всё меньше и меньше. Алиса бросила веер, принадлежавший Кролику. Она решила, что именно из-за него уменьшается так быстро, что скоро совсем исчезнет. Девочка снова побежала к дверце, ведущей в сад, но та опять была закрыта, а золотой ключик лежал на стеклянном столике. В отчаянии Алиса потеряла равновесие и упала в солёную воду. Сначала она подумала, что это море, но оказалось, что это озеро, возникшее из её слёз, когда она ещё была великаншей. Алиса упрекнула себя за то, что так много плакала, ведь теперь могла утонуть в собственных слезах.

Вдруг она заметила Мышь и вежливо обратилась к ней по-английски. Но когда зверёк не ответил, Алиса попыталась задать вопрос по-французски: «Где моя кошка?» Мышь пришла в ярость. Алиса захотела исправить ситуацию и сначала рассказала о своём замечательном коте Яцеке, а потом — об одном пёсике. Но оказалось, что Мышь ненавидит кошек и собак. Она решила объяснить Алисе, почему так происходит. Девочка поплыла к берегу вместе с Мышью и другими животными, которые тоже оказались в озере: Уткой, Попугаем, Голубем и Орлом.

Rozdział III: Wyścigi ptasie i opowieść myszy

Po dotarciu na miejsce wszyscy chcą się osuszyć. Według Myszy ma im w tym pomóc opowieść o Wilhelmie Zdobywcy, która jest „najsuchszą rzeczą na świecie”. Zwierzęta jednak co chwilę przerywają tę nudną lekcję historii. Alicja stwierdza, że nadal jest mokra. Gołąb wpada na pomysł zorganizowania ptasiego wyścigu. Ruch ma pomóc w osuszeniu się. Gołąb wyznacza tor w kształcie koła i rozstawia uczestników. Zwierzęta biegają chaotycznie. Po upływie pół godziny Gołąb oznajmia, że wszyscy zwyciężyli, a Alicja rozdaje w nagrodę cukierki, które znalazła we własnej kieszeni. Okazuje się jednak, że słodyczy jest za mało i dziewczynka nie dostaje nagrody. Gołąb wręcza jej jednak naparstek, który Alicja odnajduje w swojej kieszeni. Według Alicji to bardzo dziwne.

Mysz, na prośbę Alicji, zaczyna swoją opowieść. Dziewczynka nie rozumie niestety znaczenia niektórych słów. Doszukuje się „węzła” w stwierdzeniu: „Mów zwięźle” i myli słowo „zaogniony” z „za ogony”. To bardzo denerwuje Mysz, która nie ma zamiaru kończyć swojej opowieści i odchodzi. Alicja zaczyna opowiadać pozostałym słuchaczom o swoim kocie. Ptaki są przerażone i szukają pretekstu, by uciec. Dziewczynka zostaje sama. Znów zaczyna płakać, ale wydaje jej się, że ktoś nadchodzi.

Глава III: Птичьи бега и рассказ Мыши

Добравшись до берега, все захотели обсохнуть. По мнению Мыши, помочь в этом должен был рассказ о Вильгельме Завоевателе — «самая сухая вещь на свете». Однако животные постоянно перебивали этот скучный урок истории. Алиса же заметила, что всё ещё остаётся мокрой. Тогда Голубь предложил устроить птичьи бега. Движение, по его мнению, должно было помочь всем высохнуть. Голубь обозначил трассу в виде круга и расставил участников. Животные бегали совершенно беспорядочно. Через полчаса Голубь объявил, что победили все, и Алиса раздала в качестве награды конфеты, которые нашла у себя в кармане. Но сладостей оказалось слишком мало, и самой девочке награды не досталось. Тогда Голубь торжественно вручил ей напёрсток, который Алиса тоже нашла в собственном кармане. Алисе всё это показалось очень странным.

По просьбе Алисы Мышь начала свой рассказ. Но девочка не понимала значения некоторых слов. Услышав фразу: «Говори кратко», она стала искать какой-то «узел», потому что перепутала слово «кратко» со словом «узелок». А слово «разгорячённый» ей послышалось как «про хвосты». Это ужасно разозлило Мышь. Она решила не продолжать рассказ и ушла прочь. Тогда Алиса стала рассказывать оставшимся слушателям о своём коте. Птицы испугались и начали искать повод, чтобы убежать. Вскоре девочка осталась совсем одна. Она снова расплакалась, но вдруг ей показалось, что кто-то приближается.

Rozdział IV: Wysłannik Białego Królika

Do Alicji podchodzi Biały Królik, który wyraźnie czegoś szuka. Dziewczyna domyśla się, że chodzi o wachlarz i białe rękawiczki. Alicja chce oddać Królikowi zgubę, ale spostrzega, że otoczenie się zmieniło, a rękawiczki i wachlarz zniknęły. Królik zwraca się do Alicji imieniem Marianna i rozkazuje dziewczynce, by pobiegła do domu i przyniosła wachlarz oraz rękawiczki. Alicja zastanawia się, jakby to było, gdyby rozkazywał jej w ten sposób jej kot.

W domu Królika Alicja, oprócz wachlarza i rękawiczek, odnajduje kolejną buteleczkę. Choć nie ma na niej żadnego napisu, dziewczynka wypija jej zawartość. Zgodnie z oczekiwaniami, znów staje się duża. Alicja zaczyna żałować, że wskoczyła do króliczej nory. Wspomina rodzinny dom, w którym żyło jej się dużo łatwiej. Stwierdza jednak, że obecne przygody przypominają „najdziwniejszą bajkę na świecie” i że powinna spisać ją, kiedy dorośnie. Dochodzi jednak do wniosku, że przecież już jest duża.

W tej samej chwili pojawia się Biały Królik wraz ze swoimi służącymi — Bazylem i jaszczurką o imieniu Biś. Okazuje się, że drzwi można otworzyć tylko od wewnątrz. Biały Królik próbuje wejść oknem, ale dziewczynka powstrzymuje go. Jest tak duża, że jej ręce wystają przez okno. Królik wysyła Bisia, by ten wszedł przez komin, ale Alicja wypchnęła służącego swoimi ogromnymi nogami.

Dziewczynka słyszy tłum przed domem. Królik chce spalić chatę. Po chwili zwierzęta zaczynają rzucać w dziewczynkę kamykami, które zmieniają się w ciasteczka. Alicja odgraża się, że napuści na nich swojego psa Jacka, jeśli nie przestaną. Wykorzystuje jednak okazję, zjada jedno z ciastek i na powrót staje się mała.

Alicja wybiega w pośpiechu z domu Królika i ucieka do lasu. Nagle, spostrzega gigantycznego szczeniaka (sama jest maleńka). Piesek jest wesoły i przyjacielski. Dziewczynka rzuca mu patyk, a sama chowa się za wielkim ostem, by zwierzątko jej nie stratowało. Kiedy szczeniak jest zajęty zabawą, Alicja wymyka się ukradkiem.

Dziewczynka zastanawia się jak odzyskać normalną postać. Zauważa grzyb, na którym siedzi Pan Gąsienica, który pali fajkę.

Глава IV: Посланница Белого Кролика

К Алисе подошёл Белый Кролик, который явно что-то искал. Девочка догадалась, что речь идёт о веере и белых перчатках. Алиса хотела вернуть Кролику потерянные вещи, но вдруг заметила, что всё вокруг изменилось, а веер и перчатки исчезли. Кролик обратился к ней по имени Марианна и приказал девочке бежать к нему домой за веером и перчатками. Алиса задумалась, каково было бы, если бы её кот Яцек разговаривал с ней таким же командным тоном.

В доме Кролика Алиса, кроме веера и перчаток, нашла ещё одну бутылочку. На ней не было никакой надписи, но девочка всё равно выпила её содержимое. Как она и ожидала, Алиса снова начала расти. Девочка пожалела, что вообще прыгнула в кроличью нору. Она вспомнила родной дом, где жить было намного проще. Но тут же подумала, что её приключения похожи на «самую странную сказку на свете», и решила, что когда вырастет, обязательно всё это запишет. Правда, потом Алиса поняла, что уже и так стала большой.

В этот момент появился Белый Кролик вместе со своими слугами — Базилем и ящерицей по имени Бись. Оказалось, что дверь можно открыть только изнутри. Белый Кролик попытался пробраться через окно, но девочка его остановила. Она была такой огромной, что её руки торчали из окна. Тогда Кролик послал Бися залезть через дымоход, но Алиса своими огромными ногами вытолкнула слугу обратно.

Девочка услышала шум толпы возле дома. Кролик собирался поджечь хижину. Через некоторое время животные начали бросать в Алису камешки, которые вдруг превращались в пирожные. Алиса пригрозила, что спустит на них своего пса Джека, если они не перестанут. Но затем она воспользовалась случаем, съела одно из пирожных и снова стала маленькой.

Алиса быстро выбежала из дома Кролика и убежала в лес. Вдруг она заметила огромного щенка — ведь сама теперь была совсем крошечной. Щенок оказался весёлым и дружелюбным. Девочка бросила ему палку, а сама спряталась за большим чертополохом, чтобы пёс случайно её не раздавил. Пока щенок был занят игрой, Алиса тихонько ускользнула.

Девочка снова задумалась, как вернуть себе обычный рост. И тут она заметила гриб, на котором сидел Господин Гусеница и курил трубку.

Rozdział V: Rada Pana Gąsienicy

Po chwili milczenia — Pan Gąsienica — zadaje pytanie, kim jest Alicja. Dziewczynka nie potrafi odpowiedzieć, ponieważ wciąż zmienia rozmiar. Wyznaje, że gdy chce coś powiedzieć, wychodzi jej to zupełnie na odwrót. Pan Gąsienica prosi, by dziewczynka wyrecytowała wierszyk — „Pan Wergiliusz”. Pan Gąsienica uważa, że dziewczynka zrobiła to „zupełnie źle”. Alicja się z tym nie zgadza.

Po chwili milczenia zwierzę pyta, ile dziewczynka chciałaby mierzyć. Alicja odpowiada, że chce mierzyć więcej niż obecnie (trzy cale, czyli ok. 10 centymetrów). Pan Gąsienica czuje się urażony, ponieważ tyle właśnie sam mierzy. Dziewczyna wyjaśnia, że nie jest przyzwyczajona do takiego wzrostu. Pan Gąsienica odpowiada, że Alicji może pomóc grzyb, na którym siedzi. W zależności od tego, z której strony się go je, można urosnąć albo zmaleć.

Alicja próbuje kawałka z prawej strony, staje się jeszcze mniejsza, a kiedy zaczyna jeść z lewej, rośnie, aż jej głowa sięga konarów drzew. Kiedy dziecko próbuje się poruszyć, nadlatuje Gołębica, która broni swoich jaj. Bierze Alicję za żmiję, a kiedy ta wyznaje jej, że jest małą dziewczynką, ptak i tak jej nie wierzy. Stwierdza, że jeśli małe dziewczynki jedzą jaja, to również są rodzajem żmii.

Agresywny ptak przegania dziewczynkę. Alicja przypomina sobie, że trzyma w dłoniach kawałki z obu stron grzyba. Jedząc je na przemian, osiąga swój normalny wzrost.

Szukając wejścia do ogrodu, dociera na polanę, gdzie dostrzega maleńki domek. Nie chcąc wystraszyć jego mieszkańców, znów się zmniejsza.

Глава V: Совет Господина Гусеницы

После недолгого молчания Господин Гусеница спросил Алису, кто она такая. Девочка не смогла ответить, потому что её размер всё время менялся. Она призналась, что когда пытается что-то сказать, всё получается совсем наоборот. Тогда Господин Гусеница попросил её прочитать стихотворение «Пан Вергилий». Но после чтения заявил, что Алиса рассказала его «совершенно неправильно». Девочка с этим не согласилась.

После ещё одной паузы Гусеница спросил, какого роста Алиса хотела бы быть. Девочка ответила, что хочет стать выше, чем сейчас, ведь её рост составлял всего три дюйма — примерно десять сантиметров. Господин Гусеница обиделся, потому что именно такого роста был он сам. Тогда Алиса объяснила, что просто не привыкла быть такой маленькой. Гусеница ответил, что помочь ей может гриб, на котором он сидит. Если есть гриб с одной стороны — можно вырасти, а если с другой — уменьшиться.

Алиса попробовала кусочек с правой стороны гриба и стала ещё меньше. Затем она откусила с левой стороны — и начала расти так быстро, что её голова поднялась до ветвей деревьев. Когда девочка попыталась пошевелиться, к ней подлетела Голубка, защищавшая свои яйца. Она приняла Алису за змею. Даже когда девочка сказала, что она всего лишь маленькая девочка, птица ей не поверила. Голубка заявила, что если маленькие девочки едят яйца, то они тоже похожи на змей.

Сердитая птица прогнала Алису. Тогда девочка вспомнила, что всё ещё держит в руках кусочки гриба с обеих сторон. Поочерёдно откусывая от них, она наконец вернула себе обычный рост.

Продолжая искать вход в сад, Алиса вышла на поляну, где заметила крошечный домик. Чтобы не напугать его жителей, девочка снова уменьшилась.

Rozdział VI: Prosię i pieprz

Przed domem Alicja spostrzega rybę w stroju lokaja. Drzwi otwiera inny lokaj, przypominający żabę. Obaj mają na sobie białe peruki. Lokaj-Ryba przekazuje Lokajowi-Żabie, zaproszenie na partyjkę krykieta od Królowej dla Księżnej. Lokaje plączą sobie peruki, w czasie ukłonów, co niezmiernie bawi Alicję.

Kiedy posłaniec odchodzi. Alicja podchodzi do Lokaja-Żaby, który bezmyślnie wpatruje się w niebo. Kiedy dziewczynka puka do drzwi, Żaba wyjaśnia, że nikt jej nie usłyszy, ponieważ w środku jest za głośno. Sam będzie czekał tu przez kilka dni. Nagle jednak drzwi się otwierają i wylatuje z nich talerz, który niemal uderza Alicję.

Dziewczynka wchodzi do zadymionej kuchni, w której Księżna usypia dziecko, uśmiechnięty Kot-Dziwak siedzi w pobliżu, a Kucharka gotuje zupę. Pieprz unosił się w powietrzu i Alicja uznaje, że w zupie na pewno jest go za dużo.

Dziewczynka nigdy jeszcze nie widziała uśmiechniętego Kota i zapytała o to Księżną. Kobieta wyjaśniła, że jest to Kot Dziwak rodem z Cheshire i dlatego potrafi się uśmiechać. Kucharka zaczyna rzucać naczyniami w stronę rozmawiających, a Księżna próbuje uśpić dziecko, podrzucając je i zwracając się do niego „prosię”.

Księżna stwierdza, że gdyby ludzie zajmowali się tylko swoimi sprawami, ziemia kręciłaby się szybciej. Alicja zastanawia się, co stałoby się wtedy z porami roku. Księżna myli słowa „pory roku” ze słowem „topór” i rozkazuje ściąć Alicji głowę. Na szczęście Kucharka nie reaguje na polecenie.

Po chwili Księżna oddaje dziecko Alicji. Sama udaje się na partyjkę krykieta do Królowej. Alicja odkrywa, że w zawiniątku Księżnej nie ma dziecka, lecz prosię, więc je wypuszcza.

Alicja wychodzi z domu i spostrzega Kota, który siedzi na gałęzi. Pyta go, dokąd ma pójść. Zwierzę stwierdza, że bez względu na to, gdzie się uda, zawsze gdzieś dojdzie. Kot-Dziwak wspomina, że w pobliżu mieszka Szalony Kapelusznik i Szarak Bez Piątej Klepki. Ostrzega jednak dziewczynkę, że mają oni bzika.

Dziewczynka stwierdza, że nie chce przebywać wśród szaleńców. Kot odpowiada, że sama musi być szalona, skoro trafiła do Krainy Czarów. Tutaj wszyscy mają bzika.

Kot-Dziwak znika. Pozostaje tylko jego uśmiech. Wcześniej mówi dziewczynie, że spotkają później na partyjce krykieta u Królowej.

Alicja udaje się do Szaraka Bez Piątej Klepki. Spostrzega, że komin jego domu ma kształt zajęczych uszu. Zjada odpowiedni kawałek grzyba, aby dostosować się do rozmiarów domu.

Глава VI: Поросёнок и перец

Перед домом Алиса заметила Рыбу в костюме лакея. Дверь ему открыл другой лакей, похожий на Лягушку. Оба были в белых париках. Лакей-Рыба передал Лакею-Лягушке приглашение от Королевы для Герцогини на партию в крокет. Во время поклонов лакеи запутались в своих париках, и это очень рассмешило Алису.

Когда посланник ушёл, Алиса подошла к Лакею-Лягушке, который бессмысленно смотрел в небо. Девочка постучала в дверь, но Лягушка объяснил, что внутри слишком шумно, поэтому её всё равно никто не услышит. Сам же он собирался стоять здесь ещё несколько дней. Вдруг дверь распахнулась, и из дома вылетела тарелка, едва не попав в Алису.

Девочка вошла в задымлённую кухню. Там Герцогиня укачивала младенца, неподалёку сидел улыбающийся Кот-Чудак, а Кухарка варила суп. В воздухе носился перец, и Алиса решила, что в супе его явно слишком много.

Алиса никогда раньше не видела улыбающегося кота и спросила об этом Герцогиню. Та объяснила, что это Кот-Чудак из Чешира, поэтому он и умеет улыбаться. В это время Кухарка начала бросать посуду в сторону разговаривающих, а Герцогиня пыталась убаюкать ребёнка, всё время называя его «поросёнком».

Герцогиня заявила, что если бы люди занимались только своими делами, Земля вращалась бы быстрее. Алиса задумалась, что тогда случилось бы со временами года. Но Герцогиня перепутала слова «времена года» со словом «топор» и приказала отрубить Алисе голову. К счастью, Кухарка никак не отреагировала на этот приказ.

Через некоторое время Герцогиня передала ребёнка Алисе, а сама отправилась играть в крокет к Королеве. Алиса вскоре обнаружила, что в свёртке вовсе не ребёнок, а настоящий поросёнок, и отпустила его.

Выйдя из дома, Алиса увидела Кота, сидящего на ветке. Она спросила, куда ей идти дальше. Кот ответил, что куда бы она ни пошла, всё равно куда-нибудь придёт. Затем он рассказал, что неподалёку живут Безумный Шляпник и Мартовский Заяц. Но предупредил девочку, что оба они не в своём уме.

Алиса сказала, что не хочет находиться среди сумасшедших. Тогда Кот ответил, что сама она тоже должна быть немного безумной, раз попала в Страну чудес. Здесь, по его словам, все сумасшедшие.

Кот-Чудак начал исчезать, и вскоре от него осталась только улыбка. Перед этим он сказал Алисе, что они ещё встретятся на крокете у Королевы.

После этого Алиса отправилась к Мартовскому Зайцу. Она заметила, что дымоход его дома был похож на заячьи уши. Девочка съела нужный кусочек гриба, чтобы стать подходящего размера для этого дома.

Rozdział VII: Zwariowany podwieczorek

Przed domem Szaraka odbywa się podwieczorek. Oprócz gospodarza, w podwieczorku uczestniczy Szalony Kapelusznik i śpiący Suseł. Choć miejsca jest dużo, wszyscy siedzą stłoczeni w jednym miejscu. Szarak Bez Piątej Klepki mówi Alicji, że nie może się przysiąść, bo już nie ma miejsca. Oburzona dziewczynka zaprzecza i siada w fotelu po drugiej stronie stołu.

Szarak proponuje jej wino, którego nie ma. Alicja stwierdza, że to bardzo nieuprzejme. Zwierzę odpowiada, że przysiadanie się bez zaproszenia także jest nieuprzejme.

Rozmowie przysłuchuje się Szalony Kapelusznik i po chwili radzi Alicji, by ta ostrzygła sobie włosy. Zadaje dziewczynce zagadkę, czym różni się piórnik od kciuka? Radosna dziewczynka chce odpowiedzieć, ale rozmowa schodzi na inny temat.

Kapelusznik nie zgadza się z tym, że „myślę, co mówię” i „mówię, co myślę” znaczą to samo. Do rozmowy dołącza Suseł, który właśnie się obudził.

Kapelusznik pyta o dzisiejszą datę. Wyjmuje z kieszeni zegarek. Kiedy Alicja odpowiada, Kapelusznik stwierdza, że zegar spóźnia się o dwa dni. Wini za to Szaraka, który posmarował zegarek masłem. Szarak robił to nożem od chleba i do środka mogły dostać się okruszki.

Okazuje się, że Kapelusznik nie zna odpowiedzi na zagadkę, którą sam zadał. Alicja denerwuje się, bo uważa to za stratę czasu.

Kapelusznik odpowiada, że Czas nie lubi być zabijany i lepiej żyć z nim w przyjaźni. Dziewczynka dowiaduje się, że zegarek stoi w miejscu od roku. Stało się tak, ponieważ na podwieczorku u Królowej, Kier Szalony Kapelusznik pokłócił się z Czasem. Zaśpiewał bowiem rymowankę o zabijaniu czasu, za co został skazany na ścięcie przez Królową Kier. Od tej chwili czas stoi w miejscu, a bohaterowie siedzą wciąż przy podwieczorku i przesuwają się ku coraz dalszym nakryciom.

Szarak zaczyna się nudzić, więc zachęca Susła, żeby opowiedział jakąś historię. Zaspane zwierzę opowiada historię o trzech siostrach, które zamieszkiwały studnię i żywiły się syropem. Siostry uczyły się również rysować syrop.

Alicja wciąż przerywa opowieść pytaniami, czym denerwuje Susła. Kiedy Kapelusznik ją obraża, Alicja odchodzi urażona. Biesiadnicy nie zwracają na to uwagi. Suseł ponownie zapada w sen, a pozostali próbują wsadzić go do dzbanka z herbatą.

Alicja stwierdza, że to był jej najgorszy podwieczorek.

Dziewczynka ponownie trafia do komnaty z wieloma drzwiami. Ma ze sobą kawałki magicznego grzyba. Powiększa się, by sięgnąć po klucz, a następnie — kurczy, by wejść do ogrodu.

Глава VII: Безумное чаепитие

Перед домом Мартовского Зайца проходило чаепитие. Кроме хозяина, за столом сидели Безумный Шляпник и спящий Соня. Хотя места вокруг было много, все почему-то теснились в одном углу стола. Мартовский Заяц сказал Алисе, что ей нельзя садиться, потому что мест уже нет. Возмущённая девочка возразила и уселась в кресло на другом конце стола.

Заяц предложил ей вина, хотя никакого вина на столе не было. Алиса заметила, что это очень невежливо. На что Заяц ответил, что садиться без приглашения тоже невежливо.

За разговором внимательно следил Безумный Шляпник. Через некоторое время он посоветовал Алисе подстричь волосы. Затем загадал ей загадку: чем отличается пенал от большого пальца? Обрадованная Алиса захотела ответить, но разговор неожиданно перешёл на другую тему.

Шляпник заявил, что фразы «я думаю то, что говорю» и «я говорю то, что думаю» вовсе не означают одно и то же. В разговор вмешался Соня, который как раз проснулся.

Шляпник спросил, какое сегодня число, и достал из кармана часы. Когда Алиса ответила, он сказал, что часы отстают на два дня. Виноватым он считал Мартовского Зайца, потому что тот смазал часы маслом. Причём делал это ножом для хлеба, поэтому внутрь могли попасть крошки.

Выяснилось, что сам Шляпник не знает ответа на загадку, которую задал. Алиса рассердилась, потому что решила, что это просто пустая трата времени.

Шляпник ответил, что Время не любит, когда его убивают, и с ним лучше дружить. Тогда девочка узнала, что часы остановились уже целый год назад. Это произошло после чаепития у Червонной Королевы, где Безумный Шляпник поссорился со Временем. Он спел песенку про «убивание времени», за что Королева приказала отрубить ему голову. С тех пор время остановилось, и все участники чаепития были вынуждены бесконечно сидеть за столом, пересаживаясь всё дальше к новым приборам.

Мартовскому Зайцу стало скучно, и он попросил Соню рассказать какую-нибудь историю. Сонный зверёк начал рассказывать о трёх сёстрах, которые жили в колодце и питались сиропом. Кроме того, они учились рисовать сироп.

Алиса всё время перебивала рассказ вопросами, чем ужасно раздражала Соню. Когда Шляпник оскорбил девочку, она обиженно ушла. Остальные даже не обратили на это внимания. Соня снова уснул, а его товарищи попытались засунуть его в чайник.

Алиса решила, что это было самое ужасное чаепитие в её жизни.

Вскоре девочка снова оказалась в комнате с множеством дверей. У неё всё ещё были кусочки волшебного гриба. Алиса увеличилась, чтобы достать ключ, а потом снова уменьшилась и наконец вошла в сад.

Rozdział VIII: Partia krokieta u Królowej

W pobliżu wejścia do ogrodu, trzech ogrodników, maluje białe róże na czerwono. Ogrodnicy przypominali karty do gry i takie też mają imiona: Dwójka, Piątka i Siódemka. Ogrodnicy-Karty wyjaśniają, że przez pomyłkę zasadzili białe róże, zamiast czerwonych, za co Królowa skazała ich na ścięcie. W tym momencie przybywa Królowa Kier wraz ze swoim dworem. Ogrodnicy padają na kolana, a Królowa, wyniosłym tonem, pyta Alicję, jak się nazywa. Alicja nie boi się, ponieważ stwierdza, że gwardia Królowej Kier to zwykłe karty do gry. Dziewczynka odpowiada uprzejmie. Królowa wskazuje na Ogrodników-Karty i chce wiedzieć, co to za jedni. Alicja odpowiada, że nie ma pojęcia, czym doprowadza Królową do szału. Karciana władczyni każe ją ściąć. Sytuację ratuje Król, przypominając, że Alicja to tylko dziecko. Królowa Kier skazuje na ścięcie Ogrodników. Alicja ukrywa ich w doniczkach i tym sposobem ratuje im głowy. Gdy Królowa dowiaduje się, że Alicja umie grać w krykieta, zaprasza ją do siebie.

Do orszaku dołącza Biały Królik. Alicja dowiaduje się od niego, że Księżna także została skazana na ścięcie za spóźnienie. Alicja pierwszy raz widzi tak dziwną wersję krykieta. Zamiast piłek używa się jeży, a zamiast kija — flaminga. Panuje chaos. Dziewczynka chce się wymknąć, ale spostrzegła znajomy uśmiech, a później Kota-Dziwaka, w całej okazałości. Kiedy zwierzę nie chce pocałować Króla w rękę, Królowa-Kier rozkazała ściąć Kota-Dziwaka. Oniemiały Kat stwierdza, że nie może go ściąć, bo głowa zwierzęcia unosi się w powietrzu. Królowa Kier grozi, że skróci o głowę wszystkich. Alicja sugeruje, by wezwać właścicielkę Kota, czyli Księżną. Kobieta jest więziona przez Królową Kier. Kiedy ją przyprowadzono, Kot znika.

Глава VIII: Партия в крокет у Королевы

Недалеко от входа в сад трое садовников красили белые розы в красный цвет. Садовники были похожи на игральные карты и носили такие же имена: Двойка, Пятёрка и Семёрка. Садовники-Карты объяснили, что по ошибке посадили белые розы вместо красных, и за это Королева приговорила их к казни. В этот момент появилась Червонная Королева вместе со своей свитой. Садовники упали на колени, а Королева высокомерным тоном спросила Алису, как её зовут. Алиса не испугалась, потому что считала гвардию Королевы обычными игральными картами. Девочка вежливо ответила. Королева указала на Садовников-Карт и захотела узнать, кто они такие. Алиса ответила, что не имеет ни малейшего понятия, чем привела Королеву в ярость. Карточная правительница приказала отрубить ей голову. Ситуацию спас Король, напомнив, что Алиса всего лишь ребёнок. Тогда Червонная Королева приказала казнить садовников. Алиса спрятала их в цветочных горшках и таким образом спасла им головы. Когда Королева узнала, что Алиса умеет играть в крокет, она пригласила девочку присоединиться к игре.

К процессии присоединился Белый Кролик. От него Алиса узнала, что Герцогиню тоже приговорили к казни за опоздание. Впервые в жизни девочка увидела такую странную игру в крокет. Вместо мячей использовали ежей, а вместо клюшек — фламинго. Повсюду царил полный хаос. Алиса хотела незаметно уйти, но вдруг заметила знакомую улыбку, а затем и Кота-Чудака во всей красе. Когда зверь отказался поцеловать руку Короля, Червонная Королева приказала отрубить ему голову. Палач в изумлении заявил, что не может этого сделать, потому что голова Кота висит прямо в воздухе. Тогда Королева пригрозила отрубить головы всем присутствующим. Алиса предложила позвать хозяйку Кота — Герцогиню. Женщина находилась в заключении у Червонной Королевы. Но как только Герцогиню привели, Кот исчез.

Rozdział IX: Opowieść Niby Żółwia

Księżna jest w doskonałym humorze i zaprasza Alicję na przechadzkę. Dziewczynka stwierdza, że Księżna zachowywała się dziwnie, wyłącznie z powodu nadmiaru pieprzu w kuchni. Kobieta we wszystkim doszukuje się morału i udziela Alicji rad, które brzmią jak przysłowia. Dziewczynkę nudzi dalsza rozmowa. Księżna jest brzydka i ma ostry podbródek, który opiera na ramieniu Alicji. Królowa Kier odsyła Księżną. Wszyscy gracze, z wyjątkiem Króla i Alicji, zostali skazani na ścięcie, Królowa, zmęczona grą, pyta Alicję, czy zna Niby Żółwia. Jest to stwór, z którego robi się pyszną zupę, która przypomina zupę żółwiową. Stąd wzięła się nazwa tego zwierzęcia. Król ułaskawił skazanych na ścięcie. Królowa rozkazuje smokowi, by ten zaprowadził ją do Niby Żółwia. Alicja dowiaduje się od Smoka, że w Krainie Czarów jeszcze nikogo nie ścięto.

Niby Żółw jest zalany łzami, ale Smok zapewnia Alicję, że to tylko pozory. Niby Żółw był kiedyś prawdziwym żółwiem, a nawet uczęszczał do szkoły morskiej. Tam uczył się pod czujnym okiem bezzębnego Rekina Piły, podczas gdy Alicja uczyła się muzyki i francuskiego, Niby Żółw uczył się m.in. „zgrzytania i zwisania”, co Alicja wytłumaczyła sobie jako „czytanie i pisanie”; a także „podawania, odejmowania, mrożenia i gdzielenia” Niby Żółw opowiada Alicji także o innych przedmiotach, ćwiczeniach i zabawach, których Alicja wcześniej nie znała.

Глава IX: Рассказ Лже-Черепахи

Герцогиня была в прекрасном настроении и пригласила Алису прогуляться вместе. Девочка решила, что странное поведение Герцогини объяснялось только огромным количеством перца на кухне. Женщина во всём находила мораль и постоянно давала Алисе советы, похожие на пословицы. Девочке разговор быстро наскучил. Герцогиня была некрасивой и имела острый подбородок, который всё время упирался Алисе в плечо. Вскоре Червонная Королева отослала Герцогиню прочь. К этому времени все игроки, кроме Короля и Алисы, уже были приговорены к казни. Устав от игры, Королева спросила Алису, знает ли она Лже-Черепаху. Это было странное существо, из которого готовили вкусный суп, похожий на черепаховый. Именно поэтому его так и называли. Король помиловал всех приговорённых. Затем Королева приказала Грифону отвести Алису к Лже-Черепахе. По дороге Грифон рассказал девочке, что в Стране чудес на самом деле ещё никому не отрубили голову.

Лже-Черепаха была вся в слезах, но Грифон заверил Алису, что это только видимость. Когда-то Лже-Черепаха была настоящей черепахой и даже ходила в морскую школу. Там она училась под строгим присмотром беззубой Акулы-Пилы. Пока Алиса изучала музыку и французский язык, Лже-Черепаха занималась «скрежетанием и висением», что девочка поняла как «чтение и письмо», а также «подаванием, вычитанием, замораживанием и делением». Лже-Черепаха рассказала Алисе и о других предметах, упражнениях и играх, о которых девочка никогда раньше не слышала.

Rozdział X: Rakowy Kadryl

Zapłakany Niby Żółw pyta Alicję, czy miała okazję poznać Raka. Dziewczynka przypomina sobie, że widziała go na talerzu, ale powstrzymuje się od odpowiedzi. Niby Żółw stwierdza, że w takim razie, Alicja nie wie, czym jest taniec o nazwie Rakowy Kadryl.

Tańczą go wszyscy mieszkańcy morskich głębin, w parze z rakami (oprócz meduz). Niby Żółw w parze ze Smokiem, próbuje zademonstrować Alicji, na czym polega taniec, śpiewając przy tym piosenkę o żabie, meduzie i ślimaku. Następnie zwierzę dopytuje Alicję, czy zna ryby osobiście. Dziewczynka mówi, że tak, ale ma na myśli potrawę. Na szczęście Niby Żółw nie rozumie tego. Zgadza się jednak, że ryby mają ogony w pyskach dla bezpieczeństwa. Podczas tańca z rakami są bowiem wyrzucane w morze, a po wylądowaniu, nie mogą już ich wyjąć. Niby Żółw wspomina również o tym, że ryby doskonale tańczą, ponieważ są wysportowane. Alicja opowiada też o przygodach, które przeżyła w Krainie Czarów. Na prośbę rozmówców, Alicja recytuje wyliczankę „Idzie rak”. Niestety, myli słowa i Niby Żółw uznaje to za brednie. Smok prosi, by Alicja wybrała spośród dwóch propozycji. Zwierzęta mogą zatańczyć Kadryla albo Niby Żółw coś zaśpiewa. Dziewczynka przystaje na drugą propozycję. Niby Żółw śpiewa o Zupie Rakowej. Jeszcze w trakcie występu słychać nawoływania: „Proces się zaczyna”.

Глава X: Раковая кадриль

Заплаканная Лже-Черепаха спросила Алису, доводилось ли ей встречать Рака. Девочка вспомнила, что видела его на тарелке, но решила не говорить об этом вслух. Тогда Лже-Черепаха сказала, что, значит, Алиса совсем не знает, что такое танец под названием Раковая кадриль.

Этот танец исполняют все жители морских глубин в паре с раками — кроме медуз. Лже-Черепаха вместе с Грифоном попытались показать Алисе, как танцуют кадриль, напевая при этом песенку о лягушке, медузе и улитке. Затем Лже-Черепаха спросила Алису, знакома ли она с рыбами лично. Девочка ответила, что да, но имела в виду рыбное блюдо. К счастью, Лже-Черепаха этого не поняла. Зато она согласилась с тем, что рыбы держат хвосты во рту ради безопасности. Во время танца с раками их ведь бросают в море, а после приземления они уже не могут вытащить хвост обратно. Лже-Черепаха также заметила, что рыбы прекрасно танцуют, потому что очень спортивные.

Алиса тоже рассказала о своих приключениях в Стране чудес. По просьбе собеседников она прочитала считалку «Идёт рак». Но девочка перепутала слова, и Лже-Черепаха решила, что это полная бессмыслица. Тогда Грифон предложил Алисе выбрать одно из двух: либо они снова станцуют кадриль, либо Лже-Черепаха что-нибудь споёт. Девочка выбрала песню. Лже-Черепаха начала петь о Раковом супе. Но ещё во время выступления послышались крики: «Суд начинается!»

Rozdział XI: Kto ukradł ciastka?

Kiedy Alicja przybywa na salę sądową, czeka tam już cały dwór — Król i Królowa, najróżniejsze zwierzęta oraz talia kart. Przed parą królewską stoi oskarżony, skuty łańcuchami — Walet Kier. Na środku sali sądowej znajduje się taca z ciasteczkami. Na jej widok Alicji aż cieknie ślinka. Rozgląda się ciekawie dookoła. Sędzią jest Król, który na peruce ma koronę, rada przysięgłych składa się z dwunastu przeróżnych stworzonek, które zapisują swoje imiona. Dziewczynka stwierdza, że „robią głupie rzeczy” i te słowa również zostają spisane. Kiedy Alicja zabiera Bisiowi ołówek, służący Białego Królika, zaczyna pisać palcem. Walet Kier oskarżony jest o kradzież ciastek.

Akt oskarżenia wygłasza Biały Królik. Pierwszym świadkiem, jest Szalony Kapelusznik. Zeznaje, trzymając chleb z masłem i herbatę, a na głowie ma kapelusz. Kiedy Król nakazuje mu go zdjąć, Kapelusznik mówi, że jest sprzedawcą kapeluszy, a nie ich właścicielem. Alicja zaczyna rosnąć. Suseł, chcąc uniknąć stratowania, zmienia miejsce. Szalony Kapelusznik robi się coraz bardziej nerwowy. Wydaje mu się, że słyszy głos Szaraka Bez Piątej Klepki, ale ten zaprzecza. Kapelusznik chce zeznać, że odezwał się Suseł, ale zwierzę zdążyło zasnąć. Szalony Kapelusznik zostaje poproszony o powtórzenie tego, co powiedział Suseł. Kiedy świadek odpowiada, że już nie pamięta słów Susła, zostaje oskarżony przez króla o głupotę.

Szalony Kapelusznik broni się, wskazując jako źródło rozbawienia Świnkę Morską, która zostaje wyniesiona z sali rozpraw w worku. Król nakazuje Kapelusznikowi, by powstał. Szalony Kapelusznik odpowiada, że najpierw musiałby wstać, ponieważ klęczy. Król nakazuje świadkowi się oddalić. Szalony Kapelusznik wychodzi w pośpiechu i dzięki temu unika wykonania wyroku (wcześniej Królowa skazała go na ścięcie). Na świadka zostaje powołana Kucharka Księżnej, która początkowo nie chce zeznawać. Król, za radą Białego Królika, bierze świadka w krzyżowy ogień pytań. Pierwsze z nich brzmi: „z czego na ogół robi się zupę". Kucharka odpowiada, że z pieprzu. Suseł mówi przez sen, że z syropu. Robi się zamieszanie. Królowa rozkazuje ściąć Susła, a ktoś inny chce go wyrzucić za drzwi. Kolejną osobą wezwaną na świadka jest Alicja.

Глава XI: Кто украл пирожки?

Когда Алиса пришла в зал суда, там уже собрался весь двор — Король и Королева, самые разные животные и целая колода карт. Перед королевской четой стоял обвиняемый — Валет Червей, закованный в цепи. Посреди зала находилось блюдо с пирожками. При виде сладостей у Алисы даже потекли слюнки. Она с любопытством огляделась вокруг. Судьёй был Король, который носил корону прямо поверх парика, а жюри состояло из двенадцати самых разных существ, записывавших свои имена. Алиса решила, что они занимаются глупостями, и эти слова тоже тут же были записаны. Когда девочка отобрала карандаш у Бися — слуги Белого Кролика, — тот начал писать пальцем. Валета Червей обвиняли в краже пирожков.

Обвинительную речь зачитал Белый Кролик. Первым свидетелем оказался Безумный Шляпник. Он давал показания с чашкой чая и хлебом с маслом в руках, а на голове у него был шляпа. Когда Король приказал снять её, Шляпник объяснил, что он продавец шляп, а не их хозяин. В это время Алиса снова начала расти. Соня, боясь, что его затопчут, пересел на другое место. Безумный Шляпник становился всё более нервным. Ему показалось, что он слышит голос Мартовского Зайца, но тот всё отрицал. Шляпник хотел сказать, что это говорил Соня, но зверёк уже успел уснуть. Тогда Шляпника попросили повторить слова Сони. Когда свидетель ответил, что уже ничего не помнит, Король обвинил его в глупости.

Безумный Шляпник начал оправдываться и указал на Морскую Свинку как на источник всеобщего смеха. После этого Свинку вынесли из зала суда в мешке. Король приказал Шляпнику встать. Но тот ответил, что сначала ему пришлось бы подняться, потому что он и так стоит на коленях. Тогда Король велел свидетелю удалиться. Шляпник поспешно выбежал из зала и таким образом избежал наказания — ведь Королева уже успела приговорить его к казни.

Следующим свидетелем вызвали Кухарку Герцогини, которая сначала вообще не хотела давать показания. По совету Белого Кролика Король начал засыпать её вопросами. Первый вопрос звучал так: «Из чего обычно варят суп?» Кухарка ответила: «Из перца». Соня сквозь сон пробормотал, что из сиропа. В зале сразу началась суматоха. Королева приказала отрубить Соне голову, а кто-то другой предложил просто выбросить его за дверь. Следующим свидетелем вызвали Алису.

Rozdział XII: Zeznania Alicji

Alicja zgłasza swoją obecność. Powstając, ze względu na swoje rozmiary, przewraca ławę przysięgłych. Przeprasza i w pośpiechu układa jej członków na miejscu. Król pyta dziewczynkę, czy wie coś o sprawie Waleta. Alicja zaprzecza. Król uważa to za „niesłychanie ważną okoliczność”. Królik poprawia go i mówi, że jest to „nieważna” okoliczność. W efekcie, członkowie rady przysięgłych zapisują różne wersje wypowiedzi Króla.

Sędzia-Król czyta zdanie, które wcześniej zanotował. Jest to prawo numer czterdzieści dwa. Głosi ono, że wszyscy, którzy mierzą więcej niż milę, powinni opuścić sąd. Alicja zarzuca Królowi, że tworzy prawo na potrzebę chwili. Król zarzeka się, że jest to najstarsze prawo w królestwie. Dziewczynka zauważa, że gdyby tak było, to miałoby ono numer jeden. Król zamyka notes i nakazuje ogłoszenie wyroku. Pojawia się dokument, który rzekomo został napisany przez oskarżonego, chociaż charakter pisma temu przeczy. Brakuje też podpisu Waleta. Król stwierdza, że Walet chciał coś ukryć, dlatego się nie podpisał. Zebrani uznają Waleta za winnego. Alicja protestuje, ponieważ nikt nie wie, co zawiera dokument. Tekst jest pozbawiony sensu, ale Król uznaje go za dowód winy. Królowa rozkazuje, by ławnicy najpierw ogłosili wyrok, a później się nad nim zastanowili. Według Alicji nie ma to sensu. Królowa skazuje ją na ścięcie. Dziewczynka nie obawia się karcianych strażników, ponieważ ma swój normalny wzrost. Cała talia kart unosi się i spadła na dziewczynkę.

W tym momencie Alicja budzi się na kolanach swojej siostry. Opowiada jej swój sen, a ta stwierdza, że był naprawdę niezwykły. Spoglądając na zachód słońca, siostra zasypia. Widzi Alicję oraz mieszkańców Krainy Czarów. Stwierdza, że nawet kiedy Alicja dorośnie, zachowa ufne serce dziecka i będzie opowiadać swoim wnukom najpiękniejsze baśnie, a wśród nich sen o niezwykłych przygodach, które przeżyła w Krainie Czarów.

Глава XII: Показания Алисы

Алиса объявила о своём присутствии. Поднимаясь со своего места, она из-за своего большого роста случайно опрокинула скамью присяжных. Девочка извинилась и поспешно помогла всем занять свои места. Король спросил Алису, знает ли она что-нибудь о деле Валета. Девочка ответила, что ничего не знает. Король назвал это «чрезвычайно важным обстоятельством». Белый Кролик поправил его и сказал, что обстоятельство, наоборот, «совсем неважное». В результате присяжные начали записывать разные варианты слов Короля.

Судья-Король прочитал правило, которое только что записал в свою тетрадь. Это был закон номер сорок два. В нём говорилось, что все, чей рост больше мили, должны покинуть зал суда. Алиса упрекнула Короля в том, что он придумывает законы прямо на ходу. Король уверял, что это самый древний закон в королевстве. Тогда девочка заметила, что если бы это было правдой, у закона был бы номер один. Король закрыл записную книжку и приказал вынести приговор.

Появился документ, который якобы написал обвиняемый, хотя почерк совсем не совпадал. Кроме того, на бумаге не было подписи Валета. Король заявил, что Валет специально не подписался, потому что хотел что-то скрыть. Все присутствующие тут же решили, что Валет виновен. Алиса возразила, ведь никто даже не знал, что написано в документе. Текст не имел никакого смысла, но Король всё равно счёл его доказательством вины. Тогда Королева приказала присяжным сначала объявить приговор, а уже потом думать над ним. Алиса сказала, что это полная бессмыслица. В ответ Королева приговорила девочку к казни. Но Алиса уже не боялась карточных стражников, потому что снова была обычного роста. Вся колода карт поднялась в воздух и посыпалась на девочку.

В этот момент Алиса проснулась на коленях у своей сестры. Она рассказала ей свой сон, и сестра признала, что он был действительно удивительным. Глядя на закат солнца, сестра тоже задремала. Ей привиделись Алиса и жители Страны чудес. Она подумала, что даже когда Алиса станет взрослой, в её сердце всё равно останется детская доброта и доверчивость. А ещё она будет рассказывать своим детям и внукам самые прекрасные сказки — среди них и сон о невероятных приключениях в Стране чудес.